Fi Tarihli bir 2016 Taksim Atatürk Kitaplığı Karalaması II

Yanlış adamlarda kaybolduğum kadar yanlış kadın oldum ben

Ne aradıysam onu buldum en derinden

Ne bir fahişeyim ne bir rahibe

Ben hep ortada durdum.

Annemin ilk gençliği babamın bencilliği gibi

Sustum...

Çok kalabalık olduğumu düşündüğüm zamanlarda

ben yapa yalnız

Bugün ben tek başıma yola çıktım

Tek başıma kayboldum evet kimse bilmez

Bugün ben tek başıma ben oldum.

Bir dehliz...

Bir kitaplık...

Bir yok olma

Fi Tarihli bir 2016 Taksim Atatürk Kitaplığı Karalaması

           Böyle zamansız karşıma çıktı aslında ama ben paylaşmak istedim.Her zaman karamsar ya da her zaman pozitif değilim. Gerçekten burçlar etkiler mi ruh halimizi bilemem ama ben  hep  bir arada bir derede gider dururum.

Fi Tarihli bir 2016 Taksim Atatürk Kitaplığı

Bazen hayat doldurulmuş bir boşluktur ama ne zaman doldurulan kum zerreciklerinin dağılıp gideceğini bilemezsin.

Şehirler değişir insanlar  yürür.

Şehirler değişir insanlar ölür.

Peki biz yaşayan ölüler miyiz yoksa yaşamın suretleri miyiz

Evet ölmek için köprüden atlamak gerekmiyor

Ama nefes almak yaşamanın delili olabilir  mi

Bir insan ne zaman gerçekten ölmüş demektir?

Anlayamiyorum.

Ben büyüdükçe bu dünya küçüldü.

Yürüdüğüm sokaklar, sevdigim adamlar ve kadinlar, ardimda biraktiklarim,

elde ettiklerim ve yitirdiklerim.

Dünya küçüldü evet ama içimdeki benliğimin dünyası kendini her defasında aştı

Ne mutlu bana.

.

Ben artık biliyorum , bu dünyadan sessizce göçüp gitmek istemediğimi...

Ben artık  biliyorum  tüketmek yerine  kendi ürettiklerimin beni dirilttiğini...

Ben artık  biliyorum bu dünyada anlamsız bir yaşam  formu olmak istemedigimi

Evet nefes almak, yasamak  kadar onemli olan sey üretmektir canım kardeşlerim...

Yıllardır bize unutturduklarıdır

Hatırlayalım...

Kim olduğumuzu

Hatırlayalım...

Nereye  gittiğimizi...

Bize gereken  bunlardır sadece.

çok mutluyum çünkü gökyüzüyüm.

Ruhuma Ninni
Benden  yavaş  yavaş uzaklaşarak bir hayalet olmanı izledim.
Sen hala ara ara bazı bazı  geliyorsun işte...
Canlı kanlı bir sen yok sadece bir hayaletsin.
 Yazdığım noktalama işaretsiz eksik cümlem gibisin.
Supradin

bir

" Bir gecekondu yıkılıyor, bir apartman dikiliyor ve garip bir şekilde elli dairenin de ışıkları yanıyor, nasıl böyle olur aklım almıyor." demişti sevdiğim bir dostum. İşte tam da o zaman düşünmüştüm çoğal-mak hakkında. Güzel midir fazlalaşmak? Yani soruyorum güzel midir bir anda kalabalıklaşmak. Sanki sen giderken içimdeki gecekondu yıkılmış ve içine 50 farklı hane kurulmuş gibi... Bir anda dolmuşum ama fazlasıyla boşmuşum gibi. Çok zaman geçti, bilemiyorum ve ben hala bu kalabalık muhiti yakıp yıkıp kaçmak istiyorum...